Het op maat snijden wordt ook wel 'opkappen' genoemd. De tegelmaker hanteert hierbij nog dezelfde gereedschappen als 400 jaar geleden, namelijk een mes en een houten mal met in de hoeken spijkertjes. De spijkertjes dienen om de mal op zijn plaats te houden. Echte ambachtelijke tegels hebben dus altijd gaatjes in de hoeken.

De tegels moeten eerst drogen voordat ze de oven in kunnen. De steen die op de stapel ligt is tegen het kromtrekken.

Na het drogen wordt de tegel voor de eerste keer gebakken. Hierna heten de tegels bisquit.

Vervolgens met de hand overgoten met tinglazuur, bereid naar receptuur uit de 16e en 17e eeuw. Onder meer door deze handeling ontstaat de kenmerkende genuanceerde kleurschakering.

Bij elk decor maakt de schilder gebruik van een spons. Een spons is een decortekening waarvan de contourlijnen fijn doorprikt zijn. Deze spons wordt op de nog vochtige glazuur gelegd en m.b.v. een zakje houtskoolpoeder bestoven. De nu zichtbare stippellijn is de enige ondersteuning voor de schilder. De stippellijn wordt met een dunne trekpenseel 'getrokken' en daarna ingevuld met kleur.

De verf waarmee geschilderd wordt zijn in feite glazuren die op kleur gebracht worden door er een metaaloxide aan toe te voegen. Ze versmelten met de laag tinglazuur tijdens de 2e brand. Hoewel het raamwerk van het decor door de spons vastligt, blijft de stijl van de schilder herkenbaar. Invulling van bijvoorbeeld zee- en luchttaferelen bepalen het handschrift van de schilder en daarmee het unieke karakter van elk produkt.

Na het schilderen volgt de tweede brand. Hierna worden de tegels gecontroleerd en zijn ze klaar voor gebruik.